W dotychczasowych badaniach powyżej Achilleis dominuje stanowczo publikacja utworu jak prezentacji sytuacji polskiego dekadenta. Jednak poprzednio od czasu chwili ukazania się tragedia stanowił nie stół sklepowy rzecz na rzecz ówczesnej krytyki, która z trudem odczytywała jego sens. W wydanym w środku rok kalendarzowy po ogłoszeniu dramatu drukiem artykule, Ostap Ortwin napisał, że Achilleis jest co co najwyżej wyrazem braku stanowczej decyzji[7] oraz, że Wyspiański nie sprostał zadaniu zastosowania konwencji tragicznej także zepsuł nienaruszony efekt[8]. Natomiast Stanisław Lack, posługujący się mieszanką kategorii heglowsko-nietzcheańskich napisał, że utwór mówi o sprzeczności pośród „wymaganiami dodatkowo dążeniami Ducha, tudzież dążeniami, które są Ducha poskromieniem”[9], czy interpretował utwór w środku kontekście teorii Fryderyka Nietzschego, zawartej wewnątrz książce Narodziny tragedii, dzielącej kulturę na dwójka żywioły: dionizyjski również apolliński. Aniela Łempicka napisała, że wewnątrz tym utworze wszystko odbywa się prosto, ostrożnie także bez krzyku.[10] Jednocześnie utwór nazywano "hymnem do śmierci"[11]
Zwracano podobnie uwagę na zewnętrzne warunki powstania dramatu. Julian Krzyżanowski także Stefan Kołaczkowski zwrócili uwagę na zły wcięcie umysłowy powiązany poecie oraz ewentualne tego stanu konsekwencje. Pierwszy z wymienionych krytyków napisał, że Wyspiańskiego do wnętrza czasie pisania „zżerała nieuleczalna choroba”[12] Wnioskowano wobec tego, że Achilleis to rzutowanie chwilowego nastroju także wskazywano, że jest to utwór wielce subiektywnej natury.