Przegląd treści
- Scena I
- Pierwsza epizod przebiega w środku dużej zgodności z pierwotną wersją mitu znanego z Iliady. Scena ma obszar
na "boisku" nim namiotami wewnątrz
obozie greckim. Pojawiają się tutaj znane motywy, m.in. zarazy zesłanej na wskroś Apollina na Greków zbytnio
uprowadzenie
jednej z kapłanek, także
sprzeczka o branki pośrodku
Achillesem oraz Agamemnonem. Agamemnon zarzuca Achillesowi zniewieściałość dodatkowo podejrzewa go o zdradę. Spór próbuje załagodzić zbyt pomocą sztuki wymowy Nestor. Kłótnia zostaje przerwana na wskroś wkroczenie na scenę kapłana Chryzesa, ojca wspomnianej branki Chryzeidy, który nie mogąc otrzymać rekompensatę
zakochanej wewnątrz
Agamemnonie córki, zabija ją także
rzuca klątwę na Greków. Zgodnie z mitem Agamemnon postanawia zadowolić sobie stratę branki odbierając Achillesowi jego własną. Scenę kończy tajemnicza wniosek
złożona Agamemnonowi wskroś
Odysa.
- Innowacją wprowadzoną wskroś
Wyspiańskiego do wnętrza tej scenie jest wypowiedź Ofiarnika na kwestia ograniczoności losu Achillesa. Są to słowa "Od miecza zaledwie
ci słynąć" (w. 101), co ma relewantny wpływ na starania
Achillesa. Jest to też odniesienie do dekadenckiego światopoglądu, w środku którym ograniczoność losu człowieka była uznawana zbyt wniosek wysoko pesymistyczny.
- Scena II
- Krótka druga epizod rozgrywa się w ciągu nocy do wnętrza wąwozie skalnym. Akcja toczy się między kochankami Rezosem również Pentezileą wewnątrz
postaci dramatycznej rozmowy. Ukazane zostaje w środku niej uzależnienie Rezosa od chwili Pentezilei, pozbawiające go honoru także
uniemożliwiające mu przyjęcie
jakiegokolwiek działania.
- Ukazany w tym miejscu
został odmienny wymiar postawy dekadenckiej. Przynależy do niej gdyż ponadto zatopienie
się do wnętrza hedonizmie w charakterze
usiłowanie
ratunku innymi słowy poszukiwania sensu życia. Skutkiem takiej decyzji jest według Wyspiańskiego ubezwłasnowolnienie. Hedonizm zostanie do wnętrza dalszej części dramatu przeciwstawiony miłości symbolizowanej na wskroś Afrodytę.
- Scena III
- Scenę otwiera boleściwy monolog Menelaosa. Ujawnia się wewnątrz
przed podstawowa właściwość stanu melancholii: wrażenie
braku. Menelaos obserwując nocną porą bezmiar ze swego namiotu odczuwa przytłaczającą tęsknotę zbytnio
ojczyzną, która, też
w charakterze
wygodnictwo
Rezosowi wewnątrz
scenie II, utrudnia mu przyjęcie
działania. Menelaos czeka uprzednio resztkami sił na ślad od czasu Zewsa (Zeusa). Agamemnon, towarzysz
Menelaosa, uczestniczy w środku drugiej połowie tej sceny, przyjmując odkąd
brata nowe wiedza na kwestia tajemniczego planu Odysa.
- Scena IV
- Scena IV toczy się w środku namiocie Achillesa. Hipodamia (branka Achillesa) rozmawia z Patroklosem. Oznajmia mu, że zamierza popełnić zabójstwo, pod warunkiem
każą jej rozmieścić Achillesa. Początkowo nie wiadomo kogo zamierza zabić, lub siebie, Achillesa, oznacza to Agamemnona - do wnętrza dalszej części sceny dowiadujemy się, że chodzi o tego ostatniego. Zabójstwo to prawdopodobnie wtedy
istnieć wyrazem stałości uczuć również wyłączności. Rozmowę kończy wstąpienie
zagniewanego Achillesa, który każe wyjść
Hipodamii twierdząc, że zawładnęła jego życiem. Hipodamię zabierają w środku końcu wysłannicy. Po ich wyjściu przychodzi Tersytes, persona non grata, uważany zbyt szpiega. Tersytes próbuje wcisnąć Achillesa do swojego planu - chce udać się na bałyku do Troi, żeby
złożyć
się z jej mieszkańcami plus być w stanie cofać do Grecji; Achilles odmawia współudziału. Tersytes wychodzi, przybywa Odys. Przypomina innymi słowy wypomina Achillesowi, udającemu wtedy sen: "Przy mnie ledwie oraz ze mną, także
przeze mnie egzystować możesz." (w. 73). Achilles uznaje prawdę słów Odysa. Smutny, nieskutecznie próbuje odgrywać
na lutni. Padają tutaj ponadto znamienne na rzecz
dramatu słowa, będące jednym z punktów zwrotnych w środku biografii Achillesa: "ja, osiłek Atrydów najemny, / którym przejrzał obecnie - razu jednego
najwyższy poczuł, / że szczuto mnie jako psa; / że mordowani przeze mnie - niewinni / oraz że wewnątrz
tych czynach szlachetni -- bezczynni." (w. 114-118)
- Scena V
- Odys przybywa do namiotu Diomedesa, iżby go wciągnąć do udziału do wnętrza wyprawie do obozu Rezosa. Scena ta obfituje do wnętrza dialogi humorystyczne, pisarz starał się ponadto przełożyć wewnątrz
niej chytrość Odysa, który wskroś
w dobrym stanie
pora
apeluje do ambicji młodzieńca. Zachęty te są interpretacją nietzscheańskiej formuły nadczłowieka: "Wiedz, że który
do wnętrza sobie żałoba
oraz politowanie skruszy, / takiego istota ludzka
opowie zbyt Boga." (w. 56-57)
- Scena VI
- Nocą Ajas wewnątrz
samotności rozważa powody, na rzecz
których wygląd
Achillesa jest według niego pociągająca. Jeszcze nie rozumie tych przyczyn. Symboliczna Noc wyjaśnia jego los: "Mścicielem będziesz krzywd, które się staną" (w. 31). Przybywa ponadto Marsjas, sardoniczny z Ajasa, który w życiu
nie słyszał jego muzyki - skoro
go nie słuchał. Efektem negocjacje Ajasa z Marsjasem jest zarażenie tego pierwszego marsjaszowym szaleństwem, na wskroś co staje się po pewnym czasie "zbudzonym" (w. 64) "wrogiem Apollina" (w. 57). Odtąd Ajas zdaje sobie ponadto sprawę, że Noc jest na rzecz
niego "luba także
miła" (w. 78).
- Scena VII
- Tersytes upiera się ze swoim planem iżby pójść do Troi. Próbuje wywrzeć wpływ
Agamemnona, do patronowania swojemu przedsięwzięciu, jednakże spotyka się ledwie z pogardliwą odmową. Zamierza pomimo to zrobić
swoje praca "dla narodu" (w. 4) ,a swoją misję nazywa "pracą" (w. 4).
- Do namiotu Agamemnona wchodzi chór dziewcząt, który kuśka o Chryzeidę, tudzież wnet po nich przybywa Hipodamia, tymczasem nóż, który chowała wewnątrz
celu dokonania zabójstwa, został zarekwirowany na wskroś prowadzących ją strażników. Jednak Agamemnon przyjmuje ją godnie, obiecuje nietykalność oraz wyjaśnia cel, na rzecz
którego ją przyprowadził: chce poruszyć Achillesa do działania, zbudzić w środku przed ducha walki, którego płeć piękna uśpiła.
- Wróżbita przynosi Agamemnonowi wieść. Wywróżył mu porażkę całego narodu nazajutrz, i Hektorowi sławę. Agamemnon próbuje zmienić los: chce przypodobać się bogom zbytnio
pomocą ofiar. Każe równolegle
szykować się do walki, poniżej czym nie zamierza zawiadomić o tym Achillesa.
- Hipodamia słysząc to, wysyła do Patroklosa jedną z branek Agamemnona z wieścią o przygotowaniach Agamemnona. Jedna z dziewcząt proponuje Hipodamii eros lesbijską, przecież zostaje zupełnie
odrzucona.
- Do namiotu Agamemnona wchodzi jak gdyby wewnątrz
obłędzie także
poszarpany
z szat Rezos. Agamemnon przyjmuje go słusznie plus strzeże. Powiadamia go, że został w tym miejscu
z woli króla Troi przyjęty jak uratowany z napadu zbójców, również że jego koniom figa nie grozi.
- Podczas ustalenia
pośród Hipodamią oraz Rezosem następuje zestawienie
losów tych dwojga ludzi porwanych także
więzionych.
- Scena VIII
- Tersytes przybywa do Troi wewnątrz
przebraniu kupca oraz wygłasza mowę. Rozpoczyna od czasu ukazania swojego światopoglądu: "Taka różność
was jednych od chwili drugich, / że Grecy do wnętrza lokach krótkich, zaś
wy w środku lokach długich. / Wy się z takich śmiejecie, co głowy nie zdobią; / natomiast w tym miejscu
śmiech, że Trojanie telepatrzydło ze łba robią. / Mnie we wszystkim do twarzy, wzdłuż i wszerz
zbliżyć się
umiem; / pod adresem temu się naginam, czego nie rozumiem. / Tę talent Proteusza posiadłem tajemną: / mogę udać każdego, jaki przestaje ze mną." (w. 24-31) Następnie wewnątrz
zamian zbytnio
pieniądze oferuje wywrzeć wpływ
Greków do powrotu do domu. Na scenie na chwilę pojawia się ponadto Kasandra, szalona wieszczka, której pies z kulawą nogą
nie ufa. Przepowiada płeć piękna zagładę Ilionu dodatkowo zejście Hektora z rąk człowieka, "co świętą obmyty wodą" (w. 95) (Achillesa). Wszystko to pod adresem rosnącemu niezadowoleniu Hektora, który próbuje ją uciszyć. Wybucha z tego powodu awantura z Parysem, do wnętrza której Parys zostaje zraniony. Pomiędzy zgromadzonymi do wnętrza pałacu znajduje się podobnie oraz Odys przebrany zbyt Rezosa - zostaje zaraz rozpoznany na wskroś Tersytesa również wywiązuje się pośród nimi dyskusja, w czasie której Tersytes porównuje ich role w środku świecie: "Rola ta nasza podobnoś jednaka. / Mniejsza: powieszą króla oznacza to żebraka." (w. 202-203) również "Jednako podli przejdziemy w środku potomność" (w. 205). Odys, wciąż do wnętrza przebraniu, korzysta z niezdecydowania Priama dodatkowo ofiaruje się wędrować
w charakterze
zakładnik do Greków również porwać ich do odpłynięcia, gdy ostatkiem sił Trojanie przebłagają boga Posejdona w środku uroczystym pochodzie powyżej
wybrzeże
morza. Jest to ponadto scena, w środku której Parys wygłasza swoją mowę, w środku której opisuje stosunki łączące go z Afrodytą również ich wpływ na dzieje świata (w. 147-173 również w. 186-190).
- Scena IX
- Akcja tej sceny toczy się do wnętrza domostwie Hektora, który pomimo zawarcia pokoju, zamierza samowolnie zaatakować Greków. W rozmowie z żoną Andromaką zarzuca bratu Parysowi niepewne ród i uznaje go zbyt gorszego, z powodu oddawania czci Afrodycie. Sam zaś Hektor czci Herę. Hektor podkreśla również różnicę pokoleniową, jaka dzieli go z rodzicami. Następuje rozstanie
z żoną, oraz scenę kończy pieśń Andromachy śpiewana ponad kołyską dzieci - oparta na motywie "Sądu Parysa.
- Scena X
- Toczy się na murach miasta, powyżej
Bramą Skejską. Erynnis, próbuje przekonać Parysa do zemsty. Parys przypomina sąd, wewnątrz
którym uczestniczył plus podkreśla, że wybrał w środku przedtem Afrodytę. Ta zstępuje z niebios dodatkowo oboje odchodzą do ogrodu.
- Scena XI
- W świątyni Ilionu toczy się dekadencka rozważanie
na problem teodycei. istota cierpienia; laokoon ostrzega priama, że bożyszcze (apoll) zamierza go ukarać - przypuszczalnie
rozdysponować boga ukazując tym samym swoją marność, wszak
niech nie próbuje go sobie zjednać ani wyzywać; laokoon nie bacząc na kary, która go spotkała (dzieci zamienione do wnętrza węże) również utraty wiary, mimo to modli się; "Strzegę pamięci wiecznej dzieci moich grobu" (w. 6); nie boi się śmierci, gdyż przetrwa wspomnienie
o jego bólu; do wnętrza międzyczasie świta
Troilusa zabiera ze świątyni konika posejdona (lajkonika) dodatkowo odchodzi; laokoon zamyka drzwi świątyni także
pozostaje wewnątrz
niej sam. ponad studnią kołszą się dubel głowy węży
- Scena XII
- Rozgrywa się na pokładzie okrętu Odysa, który właśnie powrócił z misji w środku Troi. Posilając się winem także
sucharami, wydaje rozkazy załodze, tak aby przygotowała się do zaatakowania orszaku zorganizowanego wskroś
Trojan. Celem jest wymordowanie uczestników oraz przebranie się wewnątrz
ich ubrania, żeby
skład wojowników mogła otrzymać się do wnętrza Troi.
- Scena XIII
- W namiocie Diomedesa. Pijany Diomedes śpi. Tersytes, krewny Diomedesa usprawiedliwia się ze swojego oportunizmu, kpi sobie z Diomedesa "u ciebie myślenie specyficzny przechodzień" (w. 10), kpi także z dekadenckiej postawy młodzieńca: ucieczki wewnątrz
alkoholizm plus melancholijnej zadumy: "Myśl, myśl. Myśl kształci ducha, rozwija, uzbraja. / Myśl, jako wino - opęta ducha również upaja" (w. 19-20). Zły spanie
(Oneiros) dręczy Diomedesa z powodu mordu, w środku którym wprzódy
uczestniczył (to płeć brzydka
zabił Pentezileę). Po przebudzeniu Diomedes próbuje wyprzeć się myśli o zabójstwie, wytłumaczyć
się: "Niech mnie ogląda dzień rzezańcem Boga" (w. 41).
- Scena XIV
- Achilles siedzi powyżej
rzeką Skamander plus słucha fal, które przypominają o sądzonym mu z góry losie. Ma zasłynąć, jednak nie wróci żywy do ojczyzny. Fale zapowiadają podobnie ponowne wcielenia Achillesa, który po śmierci nieustannie będzie powracał na ziemię w środku nowej postaci.
- Scena XV
- Mowa Tersytesa do zgromadzonych Greków, wygłoszona ponad brzegiem morza, między okrętów. Tersytes, apelując do uczuć tłumu, próbuje wywrzeć wpływ
ich, ażeby zarządzili powrót do domów. Powołuje się poniżej tym niezgodnie z prawdą na Achillesa.
- Scena XVI
- Poranek. Budzą się Patroklos również ukochana
przysłana do Achillesa z wieścią od czasu Chryzeidy, która pragnęła ostrzec Achillesa nim planami Agamemnona. Przybywa Achilles. Podczas nocy spędzonej samotnie powyżej
Skamandrem doszedł do nowych wniosków oraz powziął nowe, wznioślejsze plany. Zaczyna proponować nowe społeczność o charakterze elitarnym, natomiast zniechęca go fakt, że jego słowa zostały użyte wcześniej na wskroś Tersytesa oraz zyskały aprobatę niegodnego tłumu. Następnie Achilles oznajmia, że zamierza wyzwać Hektora na pojedynek, wszak
Patroklos prosi, aby to pan mógł zawalczyć z Hektorem. Dla Achillesa jest to okazja na wymknięcie się losowi. Próbuje wszak
złagodzić Patroklosa nim nałożeniem cudownej zbroi, nieskutecznie. Patroklos wybiega.
- Scena XVII
- Walka. Pojedynek toczy się wobec
murami miasta. Naprzeciw siebie stają na wozach Patroklos dodatkowo Hektor, pod czym Hektor myśli, że jego przeciwnikiem jest Achilles. Dopiero po zdjęciu hełmów tożsamość wojownika ubranego wewnątrz
cudowną zbroję staje się na rzecz
Hektora jasna. Wozy ruszają na siebie także
następuje starcie.
- Scena XVIII
- Scena XIX
- Scena XX
- Pod murami Troi walczą ze sobą Achilles dodatkowo Hektor, wspomagani wskroś
swoich opiekuńczych bogów: Pallas Atenę oraz Apollina. Zgodnie z tradycyjną wersją mitu ginie Hektor dodatkowo prosi o przywiązanie
swojego ciała rodzinie. Achilles odmawia tej prośbie.
- Scena XXI
- To zdarzenie
rozgrywająca się znów na murach Ilionu, z których ludzie obserwowali bieg walki. Podnoszą wysoki lament, widząc, że Achilles zamierza odebrać dobre imię zgromadzenie
pokonanego Hektora także
wlecze je przywiązane do wozu.
- Scena XXII
- Na polu walki. Ajas odbił zgromadzenie
Patroklosa plus cudowną zbroję z rąk towarzyszy Hektora. Achilles, pogrążony w środku żałobie pochyla się powyżej
ciałem przyjaciela. Zanim odejdzie, ofiarowuje, zgodnie z wcześniejszą przepowiednią, cudowną zbroję Ajasowi także
każe mu prowadzić dalej
swoje dzieło.
- Scena XXIII
- Scena XXIV
- Scena XXV
- Scena XXVI