Wykorzystanie oraz przetworzenie tradycji śródziemnomorskiej wewnątrz Achilleis jest aktywną decyzją twórczą Wyspiańskiego. Jakkolwiek ta zagadnienia była znana plus ochoczo stosowana we współczesnej Wyspiańskiemu literaturze wskroś takich twórców w charakterze Lucjan Rydel, literat Fereniki także Pejsidorosa (1908), czyli Jerzy Żuławski, literat Erosa dodatkowo Psyche (1904), natomiast też Tadeusz Miciński dodatkowo jego Bazylissa Teofanu (1904). Również do wnętrza malarstwie podobne motywy pojawiały się do tej pory często. Spośród współczesnych Wyspiańskiemu malarzy zainteresowanych antykiem wymienia się Henryka Siemiradzkiego. Wyspiański dokonuje jakkolwiek swoistej reinterpretacji, łącząc tradycyjne motywy mitologiczne z wątkami ze współczesnej mu historii[4]. Niektóre mity rozbudowuje po razu jednego zwierzchni do wnętrza literaturze polskiej, pogłębiając je psychologicznie także przekształcając na strategia wymowny na rzecz naturalistów. Taką sceną jest np. zdarzenie odebrania córki wskroś Chryzesa[5]. W Achilleis ujawnia się też ówczesna zmiana sposobu patrzenia na kulturę klasyczną, zaproponowanego wskroś Fryderyka Nietzschego. Nie jest to uprzednio idealizująca wyobrażenie zgodna z wizją Winckelmanna, lecz wciąż nawiązująca do pojęć pierwotności także żywiołowości obraz dionizyjska[6].