Achilleis. Sceny dramatyczne to wspierany na motywach Iliady nieszczęśliwy wypadek Stanisława Wyspiańskiego, powstały wewnątrz 1903 roku, po kiedyś najwyższy wystawiony na scenie wewnątrz roku 1925.
Fabuła koncentruje się wokół oblężenia oraz upadku Troi, budowa jest luźna, oparta na szybkiej zmianie planów także przenikliwie kontrastujących wobec względem nastroju scen. Utwór stanowi wyraz kontynuacji młodzieńczych zainteresowań Wyspiańskiego starożytnością, zaś zarazem przemiany poglądów na starożytność od chwili wizji klasycznej (wyrażonej na wskroś Winckelmanna) do nowej, opartej na myśli Friedricha Nietzschego, wyrażonej wewnątrz Narodzinach tragedii z ducha muzyki, odnoszącej się w wyższym stopniu do Grecji archaicznej niż hellenistycznej dodatkowo dostrzegającej w środku niej pesymizm, tragizm oraz heroizm. Przejawem tej zmiany perspektywy patrzenia na starożytność jest przemijanie do wnętrza twórczości Wyspiańskiego odkąd pobocznych, późnych mitów hellenistycznych (Meleager, Protesilas oraz Laodamia) do pierwotnych mitów o bohaterach homeryckich. Mit do wnętrza Achilleis przestaje wykonywać typową na rzecz literatury wieku XIX funkcję czysto estetyczną oraz fabułotwórczą, zaczyna z kolei sprawować funkcję kulturotwórczą.